Klaske Bakker Schrijven, Verhalen, Lezen, Boeken
Klaske Bakker, Schrijven, Verhalen, Lezen, Boeken
 

Weemoed

Door het open vensterraam hoor ik het geschrei van een baby. Dan volgen sussende woorden en stopt het gehuil. Even later zie ik mijn buurvrouw door haar voortuin lopen met de baby op de arm. Ze wijst naar een vlinder die op de rozenstruik zit. Het ventje lacht en laat zijn hoofdje even tegen haar borst rusten. Volledig vertrouwd met oma die zo graag voor hem zorgt wanneer zijn ouders aan het werk zijn.

Twintig jaar geleden betrokken wij onze spiksplinternieuwe woningen. De eerste maanden, toen niemand nog een tuin had aangelegd, konden onze kinderen vrijuit met elkaar spelen op de grote zandvlakte achter de huizen. Een paar maanden later, toen alle tuinen hermetisch afgesloten waren door hoge schuttingen, verplaatste het speelterrein zich naar de straat aan de voorkant. Zo gauw de kinderen uit school kwamen, zochten ze elkaar op. Ze voetbalden, speelden verstoppertje of gingen vissen in een van de vijvers verderop.
In de loop der jaren werd het rustiger buiten. De kinderen moesten huiswerk maken, hadden een bijbaantje of zaten eindeloos veel uren op hun computer te spelen. Daarna gingen ze studeren en vertrokken de eersten om op kamers te gaan wonen in de stad. Zo nu en dan zag je ze nog wel eens in het weekend.
Inmiddels hebben de kleine kinderen van weleer zelf weer kinderen gekregen. Met hun zelf verdiende auto’s komen ze de straat inrijden en stoppen voor hun ouderlijk huis. Ze lopen met hun kindje op de arm naar de voordeur waar opa of oma ze al staat op te wachten.

Mijn buurvrouw is op het bankje onder de kersenboom gaan zitten. Zachtjes wiegt ze de baby op haar arm en even later vallen zijn oogjes toe. Het zal niet lang meer duren of hij zal gaan lopen, op straat gaan spelen, van zijn fietsje vallen en huilend om zijn oma roepen. Zij zal toesnellen, hem optillen en troosten.
Wij worden allemaal ouder, veel dingen veranderen, maar veel blijft hetzelfde.

 Verschenen op: www.onsoverbetuwe.nl