Verdelen

De taart is veel kleiner dan was beloofd en het bezoek is talrijker dan verwacht. Hoe verdeel je een taart die je met z’n zessen gemakkelijk op zou kunnen, in tien aanvaardbare punten?
Ik zal die bakker krijgen, zo gaat het door me heen. Morgen ga ik terug naar de winkel en dan duw ik die vriendelijke smoel van hem in de grootste slagroomtaart uit de vitrine.
‘Met gemak tien tot twaalf punten mevrouw,’ zei hij. Ammehoela. Bij lange na niet.
En als straks het feestje voorbij is, zal ik mijn zusje ook even onder handen nemen. ‘Nee, de kinderen komen niet mee, die moeten sporten.’ Om me vervolgens te overvallen met een horde pubers die zoals bekend onverzadigbaar zijn.
‘Gaat het?’ vraagt Jon, die me is komen opzoeken in de keuken. ‘Je kleurt helemaal rood.’
‘Laat me!’ sneer ik en zwaai vervaarlijk met het grote mes dat ik in mijn handen heb.
‘Ik kan toch ook wel wat doen?’ zegt hij en wrijft daarbij liefdevol over mijn rug.
‘We hebben veel te weinig taart!’
‘Kom, geef mij dat mes.’
Terwijl Jon met ongekende precisie de taart in tien minipuntjes probeert te snijden, rommel ik wat in de keukenkastjes en vind een paar aangebroken pakken koekjes en een zakje Engelse drop. Met een wirwar aan koekstukjes en dropjes leg ik een krans om de taartstukjes heen.
‘Prachtig!’ zegt Jon en we geven elkaar een high-five.
Even later serveer ik de schoteltjes met zoetigheid aan de visite.
‘Cool!’ roepen de neven.
‘Wat creatief,’ mompelt mijn zusje minzaam, terwijl ze een roze ronde Engelse drop in haar mond steekt. Haar lievelingssmaak, zo weet ik.