Haar

‘Als je haar maar goed zit’ stond op de ansichtkaart die iemand op het prikbord in de koffiecorner van de afdeling had gehangen. Daarbij werd een foto getoond van een oudere dame met een warrig bosje paarsgekleurd haar.
Wie het kaartje daar neergehangen had tussen de zakelijke mededelingen wisten we niet, maar het riep meteen veel reacties op. Alsof we blij waren dat we ons in de pauzes konden vastbijten in een luchtig onderwerp.
‘Ik voel me doodongelukkig,’ zei Tanja, ‘als mijn haar niet goed wil zitten.’ Ondertussen zwaaide ze haar jaloersmakende goudkleurige lokken, die soepel over haar schouders dansten en glansden in het binnenvallende licht, nonchalant heen en weer.
‘Ik kan er niet tegen als ik ook maar één stoppeltje voel,’ zei Martin. Ondertussen aaide hij teder over zijn kale bol, die glom als een opgepoetste glazen knikker.
‘Ik voel me best gelukkig met mijn coupe,’ zei Mieke. ‘Even wassen, kammen en dan heb ik er de hele dag geen omkijken meer naar.’
Meewarig keken we naar de asgrijze haren van Mieke die plat op haar hoofd lagen en slap langs de slapen naar beneden hingen en hielden wijselijk onze mond.
We dronken onze koffie op, de pauze was bijna om.
‘Tevreden zijn met jezelf. Daar gaat het om,’ zei Jan.
We knikten. Hesen onszelf in de benen. Tijd om weer aan het werk te gaan.