Opluchting

Duck schuifelt achter de slecht-ter-been zijnde massa door de draaideur naar buiten. Zo gauw hij op het plein voor het ziekenhuis staat, maakt hij een huppelpasje en kijkt op naar de hemel. Dreigende wolken bekleden het luchtruim, maar Duck ziet alleen het streepje zonlicht dat vanachter een wolk tevoorschijn piept en laaft zich aan het sprankje warmte op zijn huid.

Hij negeert het rinkeltje op zijn telefoon, dat ongetwijfeld duidt op een berichtje van Maya die zit te wachten op de uitslag. Even alleen genieten van dit heerlijke moment. Te weten dat hij nog een heel leven voor zich heeft. Hij niet doodgaat, geen zware behandelingen hoeft te ondergaan.

Hij herinnert zich de gefronste wenkbrauwen van de huisarts bij het noemen van zijn klachten. Herinnert zich de schrik bij het afwijkende bloedbeeld, de echo die over moest omdat er vaag iets te zien was, de daaropvolgende CT-scan. En al die tijd de tergende onzekerheid, de slapeloze nachten.

Vandaag eindelijk de ontknoping. Geen kwaadaardige cellen, maar een ontstekingsproces. Duck haalt het recept voor de antibiotica tevoorschijn. Kust het papiertje, lacht en maakt nogmaals een huppelpasje. Toch gek, zo gaat het door hem heen, dat je zo blij kunt zijn om iets dat er niet is, maar er ook nooit is geweest.